Tutunmuşum gecenin koynuna
Bir yanım sen
Diğer yanım hasret
Nereye koysam seni
Bilmiyorum ki
Hadi bana aşka dair
Birkaç tümce dahi olsa
Söz söyle
İçerisi
Sağır odaların sessizliğinde
Belkide sözcüklerin
Asılı kalacak havaya
Fark etmez

Gramofonda taş plak
Hüzün dolu
Hicaz makamı
Al gözyaşımı
Sakla göğsünde
Vakit
Sabahsız gecelerin sonu
Biraz sonra
Yaslanarak gölgeme
Kendimi
Mannheim sokaklarında
Vuracağım
Yasımı tutma sakın
Ardımdan ağlama

Yaşamın anlamını yazdığım
Taş duvarlarda heceler
Senin
Resmini çizdiler bana
Hiç acımadan
Sen yaşam mıydın?
Benim için
Ne anlamın vardı sanki
Sıradan bir kadındın
Dünyamın yalnızlığını paylaşan
Öylemi idin gerçekten
Sen kimdin
Neden geldin
Suskun güncelerime
Bir harf bile değilken

Sensizliğin
Beklentisiz dönencelerinde
Savrulurum
Aşk nerdesin
Geceler boyu
Seni özlerim
Başımda rüzgarın
Eser inceden
Suskunluğumda
Seni yaşarım
Yalnızlığın izdüşümleri
Ağlamsı zamana tutunarak
Tutunarak gözlerine
Sabrıma

Yağmur yağıyordu
Hava Sisliydi
Yalnızlığımın
İz düşümleri
Sende gizliydi
Aşka dair ne varsa
Yaşanmış
Ancak bitmemişti
Yaşanacakları
Umursamadan
İşte gidiyorsun
Gözlerinde
Sanki
Şimşekler çakıyor
Yağdı yağacak

Bedenimin şelalesine
Kah sevincim ol
Varayım sahillerine
Kah kederim ol
Dayayayım başımı
Dizlerine
Bir ömür orada kalayım
Medusanın heykeli gibi
Mitolojik dinlencede
Kah gözyaşım ol
Aşkın
Gizzemli girdabında boğulayım
Zaman kelepçesini takayım
Kollarımın isyansı boşluğuna
Deli divane olayım sana