Çocuğuz biz!
Dünyanın her yerinde
Yeşil
Mavi
Eladır rengimiz…
Çocuğuz biz!
Bazen hüzün olur gözlerimiz
Bazen üşür çıplak kalan bedenimiz
Bazen kıllı zebaniler göğsünde
Çığlıklar kaplar gecelerimizi
Bazen yanarız
Bombalar içinde
Bazen Allah adına
Kurşuna diziliriz…

Yine!
Öyle bir gündeyim
Yaşama hevesimin
Bittiği yerdeyim
Kahrolan gururumu
Bir kenara attım
Faydası yok
Anladım
Yoksun artık
Bitmeyen çilemi
Kalbime gömdüm
Kapanmıştı yaram
Tekrar kanattım

Gramofonda taş plak
Hüzün dolu
Hicaz makamı
Al gözyaşımı
Sakla göğsünde
Vakit
Sabahsız gecelerin sonu
Biraz sonra
Yaslanarak gölgeme
Kendimi
Mannheim sokaklarında
Vuracağım
Yasımı tutma sakın
Ardımdan ağlama

Yaşamın anlamını yazdığım
Taş duvarlarda heceler
Senin
Resmini çizdiler bana
Hiç acımadan
Sen yaşam mıydın?
Benim için
Ne anlamın vardı sanki
Sıradan bir kadındın
Dünyamın yalnızlığını paylaşan
Öylemi idin gerçekten
Sen kimdin
Neden geldin
Suskun güncelerime
Bir harf bile değilken

Sensizliğin
Beklentisiz dönencelerinde
Savrulurum
Aşk nerdesin
Geceler boyu
Seni özlerim
Başımda rüzgarın
Eser inceden
Suskunluğumda
Seni yaşarım
Yalnızlığın izdüşümleri
Ağlamsı zamana tutunarak
Tutunarak gözlerine
Sabrıma

Yağmur yağıyordu
Hava Sisliydi
Yalnızlığımın
İz düşümleri
Sende gizliydi
Aşka dair ne varsa
Yaşanmış
Ancak bitmemişti
Yaşanacakları
Umursamadan
İşte gidiyorsun
Gözlerinde
Sanki
Şimşekler çakıyor
Yağdı yağacak

Bedenimin şelalesine
Kah sevincim ol
Varayım sahillerine
Kah kederim ol
Dayayayım başımı
Dizlerine
Bir ömür orada kalayım
Medusanın heykeli gibi
Mitolojik dinlencede
Kah gözyaşım ol
Aşkın
Gizzemli girdabında boğulayım
Zaman kelepçesini takayım
Kollarımın isyansı boşluğuna
Deli divane olayım sana

Sen vardın dün, yokluğumun yitik penceresinde
Bu gün sen yoksun, yakamoz’suz geçer gece
Akdeniz ağlamaklı küskün bana
Sen uzaklarda, ben geleceğine hasret beklerken…
Akdeniz nerden bilsin gözlerinde esir kaldığımı
İlgisiz kaldığıma isyan matlaşmış yüzeyi
Bu gece anlatacam ona

Gümüşlerin hüzün rengi
Süzülürken dudaklarının arasından
Bir kaçak gibi,
Ay ışığı hummalı haliyle,
Girerken pencerenden içeri,
Dumanlı gözlerinden
Bir damla yaş gönder bana,
Kimsenin bilmediği bir yerdeyim!
Ben bir rakıyım beyazlığımı görebilirsen.

Kızılcık şerbeti hikayeleri
Bir başka söylenir aşk’larda

Hasretinde ne mevsimler yaşadım bilemezsin.
Aramayı isterdim her dara düştüğümde,
Yanı sıra kahkahalarla güldüğümde.
Hatırlatayım isterdim.
Karanlıkların sabahı beklemesini,
Parmaklıklar ardındaki mahkumun
Hayatını özlemesini,
Hatırlatayım isterdim.
Şafaklarına kadar hüzünlerimizi gömdüğümüz,
Ağlayan gecelerde,
Çocuğun anne sütüne muhtacı nasılsa,
Hasretinde mevsimlerini öyle yaşadım bilemezsin.

Hasretinde ne mevsimler yaşadım bilemezsin.
Çare olurmuydu bir telefondan alo demek,